Roodbont!

Crazy bird lady

Betalen gaat tegenwoordig ook in vogeltjesstijl. En ja, dat ziet u goed: aankleden ook.

Misschien moet ik er een praatgroepje voor zoeken.

Nog geen rimpeltje te zien

Nog geen rimpeltje te zien en hoewel ik dit weekend meende mijn eerste grijze haar te zien glinsteren, kon ik hem later niet meer terugvinden, het zal wel een speling van het licht zijn geweest.

Toch voel ik me ineens wel oud. Tegen het bejaarde aan. En dat komt door het ziekenhuis.

Oude mensen lijken - zo is het bij mijn oma althans - heel vaak naar het ziekenhuis te moeten. Voor een ditje en een datje en een hartfilmpje en een bezoek aan de bottendokter en om de ogen door te lichten. En dat gebeurt bij mij nu ook. Vandaag naar de kaakchirurg, meteen twee afspraken om terug te komen (mijn verstand gaat verwijderd worden), volgende week (mits ik het nog kan verzetten) naar de gnatoloog voor de chronische pijnklachten die ik heb door het tandenknarsen. En dan 22 maart weer voor het tweejaarlijkse darmonderzoek. Dan moet er verderop in dit jaar nog een nieuwe knarsplaat aangemeten worden en zal ik me meteen maar aanmelden voor een nieuwe knie (nee, da's een grapje).

Afgezien van het darmonderzoek ga ik altijd in mijn eentje. Ik kan mijn moeder moeilijk vragen om mijn ziekenhuisbezoekjes en die van mijn oma mee te maken. Dan houdt ze geen tijd meer over!

Over de oma gesproken: hiephiep, ze gaat naar een verzorgingshuis! Vorige week wezen kijken, sleutel meteen meegekregen, vandaag wordt er een nieuw bed en mischien wel een nieuwe vloer en een nieuwe stoel uitgezocht en dan gaat ze ergens in de komende maand over. Van een klein appartementje weggestopt in een hoek van een rijtje flats waar steeds meer jonge mensen kwamen wonen naar twee ruime kamers met uitzicht op parkeerplaats, hoofdingang en bouwwerkzaamheden tussen leeftijdgenoten en met de recreatiezaal op fluimafstand. En een opgewekte en enthousiaste oma.

En de keuken kreeg ook wat aandacht

Klaar!

Beetje goed gejat, beetje goed verzonnen

Langse de IJssel door de ijzel

Brr, wat een weertje! Koude ijzel, door de wind in mijn gezicht geblazen: net kleine speldenprikjes, zo venijnig. Flink doorgefietst, af en toe een voet op een glibberig wegdek. Niet aan denken, doorfietsen. Rode wangen, rode neus, rode ogen van de kou. En nu weer lekker opwarmen. Ik ben ondertussen gewend aan de winter.

Nederland helpt Haiti, donderdag 21 januari

Een derde kans voor Marisha

Ik ben een boekenslet. Alles met letters krijgt een kans in mijn ogen. En ik ben oppervlakkig: de mooiste kaft krijgt de beste kans. Maar als er dan eens een boek is met een heel mooie kaft, dat een mooie flaptekst meekrijgt en bijzonder veel lof als debutant en ik snap het niet, dan verandert dat helemaal.

Ik kom er steeds bij terug. Ik kan het niet laten rusten. Ik wil het willen, snappen en kunnen.

Dus geef ik Marisha Pessl een derde kans. Eerste poging, "Special Topics in Calamity Phyics". Helemaal uitgelezen, op de wijze van: alle woorden gezien. Tweede poging, "Special Topics in Calamity Physics". Ergens gestopt, nieuw boek gepakt, teruggezet in de kast. Derde poging, "Calamiteitenleer voor Gevorderden". Misschien wil het wel in het Nederlands. Ik: anti-vertaling-van-bejubelde-Engelstalige-boeken. Leve mijn bibliotheekpas.

En, actie!

Zo mooi om te zien, al die mensen die zich inzetten om geld in te zamelen voor de Haitianen. Net een meiske aan de deur dat lege flessen op kwam halen. Ik had er helaas maar eentje, maar die kreeg ze natuurlijk meteen mee.

Zelf mag ik ook mijn steentje bijdragen. Ik geef Haiti mijn tijd en mijn stem. Vanavond maak ik - samen met twintig collega's en weet ik hoeveel andere mensen - deel uit van het team dat alle telefonische donaties aanneemt tijdens de grote tv-actie. Altijd als ik ergens zo'n groepje mensen zag op tv dacht ik, dat lijkt me ook leuk om eens te doen. En nu is het zo ver.

Belt allen vanavond! Doneer! Misschien neem ik je belletje wel aan!

Ode aan internet

Dat ik zo blij ben met het fenomeen 'internet' heb ik al vaker gemeld. Ik kan er mijn ei op kwijt, ik heb heel leuke mensen leren kennen, leuke initiatieven gezien en omarmd en het heeft de wereld binnen handbereik gebracht.

Zo hoef ik tegenwoordig niet meer naar Amsterdam voor de grootste collectie van mijn lievelingskledingmerk, maar is er tegenwoordig een goed gesorteerde webshop: KLIK. De postbode bracht mij vandaag een pakje met daarin een rok en een vest en ik hoefde er niet eens voor in grote manden te graaien, hopend op de juiste maat (wanneer je ooit een keer bij Exota in de Hartenstraat geweest bent tijdens de uitverkoopperiode weet je meteen wat ik bedoel). De hele collectie, schijnbaar alle maten en een leuke korting. Het rokje heeft de 'Wall Flower' print en het vest is met ajourruiten en kleine roosjes. Bloemetjes zijn een oude liefde, ajourbreisel is een nieuwe.

En nu ga ik nog even verder met vier ansichten voor Postcrossing. Ook al zoiets geweldigs, dat via het www en al zijn moois onder mijn aandacht is gekomen.

Ben ik weer! De rust om even te zitten voor een logje is ver te zoeken. Rust krijg ik genoeg (dit weekend volgens mij wel 25 uur geslapen in totaal), zitten doe ik ook voldoende, thuis meestal met een boekje. Wanneer ik niet slaap of een boekje lees, ben ik Druk. Dus ik maak genoeg mee om over te schrijven. En het komt wel weer.

Ik fröbel druk met mijn haar. Ineens had ik dit. Zonder spiegel, pas toen collega C. er een foto van maakte zag ik zelf hoe het eruit zag.

Eenmaal, andermaal!

Mijn thema van 2010 is dus Inspiratie, Lef en Uitdaging. Er komt een nieuwe header, zodat ik er ook op mijn blogje elke keer mee geconfronteerd word.

Er zijn al ballonnetjes opgelaten in 2009. Zo ging ik toch maar eens wat doen aan de huur die ik betaal en die best wel hoog is voor iemand die twee kamers bewoont en voorzieningen deelt. Ik stuurde een brief, ik betaalde een bedragje om mijn zaak in behandeling te nemen (elf hele euro's!), ontving een medewerker en voila, vandaag de uitslag van het onderzoek en de datum van de hoorzitting. Op 20 januari mag ik mijn woordje doen. En de huisbaas ook (maar die heeft in dit hele proces nog niks van zich laten horen). En dan? Als ik een beetje ambtelijk lingo kan lezen? Dan word ik er beter van in mijn portemonnee. Beterder dan dat ik zelf kon hopen.

En door het fotootje word ik ook blij van mijn dreads. Ze gaan al op echte dreads lijken :HEART:

De toon is gezet

Als de afgelopen dagen typisch zijn voor heel 2010, dan hoor je mij niet klagen. Het was erg fijn.

Oudjaarsavond was ik bij R. Net als vorig jaar hingen we op de bank met de katten en aten allerlei lekkere hapjes terwijl we de klok naar voren keken. Om twaalf uur keken we buiten naar het vuurwerk en rond één uur besloten we een ufo-ballon op te laten. Niet in de bebouwde kom, maar boven de Rijkerswoerdseplassen. Met een zwieper ("O, nee!") koos hij het luchtruim, de kwade geesten van het afgelopen jaar met zich meenemend. Om twee uur lag ik op het matras in de logeerkamer. Rode kater B. kwam controleren of alles goed ging, hij hoefde niet bang te zijn: met een bel Malibu achter de kiezen slaap ik prima!

Tegen de tijd dat ik vrijdag wakker werd, ontbeten had, aangekleden was en weer thuis was, was het al bijna drie uur. Vrijdag werd daardoor een dag van weinig-tot-niks. Was ik wel aan toe!

Zaterdag ben ik alleen op stap gegaan. De reis ging naar Amsterdam en de uitverkoop bij Sissy-boy en Exota. Bij Sissy-boy kocht ik een nieuwe jas (zie het oranje laagje op de foto), een lila-blauw rokje+legging en een okergeel vest. Bij Exota een groen truitje met ajourmotief. Toen ik vervolgens van Kitsch Kitchen naar Magna Plaza liep, kwam ik ineens bekenden tegen! Nijmeegse bekenden nog wel, die me vorige week nog een kaartje stuurden dat we maar snel weer wat af moesten spreken. Dat dat de zaterdag erna achter het Paleis op de Dam zou zijn hadden we alleen niet verwacht!

Vandaag was om uit te slapen en lekker tustig aan te doen. Zus en T. kwamen lunchen en bijpraten en toen ze om half vier vertrokken, besloot ik de wandeling naar de stad te wagen. Ik wilde naar de bibliotheek. En een fijne wandeling was het! Met mijn kisten en beenwarmers aan was het goed te doen, hoewel de passen door het laagje sneeuw en de ijs eronder wel wat klein waren. Toen ik na anderhalf uur weer thuis kwam, had ik het warm van het lopen met lekker koude wangen. Dat is toch wel het fijnste van de winter.

Op heel veel meer winterdagen met warme handen en koude wangen!

Hobbels in het haar

Er was nog niet eerder een kapsel waar ik zo veel van hield en tegelijkertijd zo kon haten. Er was ook nog niet eerder een periode dat ik niet dacht: als dit-met-mijn-haar, dan dat-met-mijn-haar. Ja: als de dreads echt oud beginnen te worden en goed vervilten, dan wordt het alleen maar mooier. Maar daar kan ik niks aan doen, behalve wachten. En lief zijn voor de dreads.

De beste onderhoudsmanier voor mij heb ik nog niet gevonden. Toen ik ze net had ging ik heel enthousiast aan de gang met haak- en smirnanaalden en wax en toen ik ze eenmaal mocht wassen koos ik voor een heel natuurlijk shampooblok. Maar de smirnanaalden zijn waardeloos (en liggen dus nu in mijn naaidoos). De haaknaalden zijn niet je-van-het. De wax is ronduit vies, net als het shampooblok.

Nu ben ik overgestapt op een 'gewone' shampoo. Wel met extra liefde voor de hoofdhuid en tea tree voor de frisse geur. Die makkelijk uitspoelt en mijn haar schoner laat aanvoelen. En heb ik terdege onderzoek gedaan naar de beste dread-verzorg-producten. Vandaag heb ik een bestelling geplaatst: er komt een potje speciale dread-gel deze kant, om pluis tegen te gaan. Voor de losse plukken heb ik een supersonische dread-haak-naald besteld. En voor het bijkammen van de losse puntjes een heel fijn metale kammetje. Allemaal speciaal ontwikkeld voor dreadlocks. Met deze spullen en een beetje tijd moet het goed komen.

Ik nam een nieuw kapsel. Ik kreeg een heel nieuwe tijdsbesteding. En eindelijk een dikke bos haar.

Nog twee nachtjes slapen!

En dan is het al weer 2010! Verviel ik vorige jaren graag in sentiment en gepeins over het afgelopen jaar (wat heb ik meegemaakt, wat heb ik niet meegemaakt), dit jaar is het (nog?) niet zover gekomen. Of toch wel. Stiekum een beetje. Vooral als me nog iets harder op het hart gedrukt wordt dat 2010 toch echt wel het jaar moet worden voor een andere baan en dat ik nu ook maar eens wat makkelijker moet worden en (ja, het is gezegd) genoegen moet nemen met een man die niet helemaal/helemaal niet bij me past. Want niemand is perfect en bepaalde dingen kan ik wel veranderen (oh boy, de arme man die ik ga veranderen tot hij is wat ik wil, ik wens het niemand toe).

Toch ben ik optimistisch hoor! Het is echt niet allemaal komkommer en kwel. Ik zit goed in mijn vel en dat is - na jarenlang mezelf in de weg te hebben gezeten - nog steeds onbetaalbaar. En om mezelf toch een klein beetje te motiveren (en toe, ook nog een paar andere wezens op dees' aard) maak ik een statement voor 2010. Inspiratie, Lef, Uitdaging!

Beter goed gejat dan slecht verzonnen: voor mijn knipsel heb ik me laten inspireren door knipartiest Rob Ryan. Bij Urban Outfitters had iemand trouwens een gelijkend idee.

Zo moeder

Zomaar een deel van de uitstallingen die mijn moeder in de woonkamer heeft, dezer dagen. Zelfgemaakt, zelf gekocht, zelf gekregen. Van alle kanten wordt je begluurd door ezels en ossen, matroesjka's en Kindekes. Ik hou ervan, overal wat te zien zonder in een poppenkraam te zitten. En over een paar weken ziet het er weer heel anders uit, dan zijn alle kerststalletjes en kerststofjes opgeborgen, nemen de door-de-weekse matroesjka's het weer over en worden ballen vervangen voor de eerste frisse takjes uit de tuin.

Zelf ben ik er een stuk slechter in: inrichten op het seizoen. Bij mij staat alles altijd en als er dan eens iets speciaals is, dan laat ik het lekker lang staan. De slingers die ik had opgehangen voor mijn verjaardag gingen vandaag naar beneden. Het was ook nog maar vijf weken geleden dat ik verjaarde. De kerstboom? Daar ben ik niet eens aan begonnen. En ik bedenk me ook nu pas, dat het kaarsenhoudertje in de vorm van een besneeuwd rood huisje niet eens de doos uit geweest is.

Kerst is al weer voorbij. Kom maar op met die oliebollen!

Taal is zeg maar dus ook echt wel een beetje mijn ding, dus

Vorige week zondag ging ik boeken ruilen, in Nijmegen. Met een heel stel gezellige vegetariers. In het boekenaanbod was dat niet echt te zien hoor, er waren ook wat kookboeken waar vl33s in stond (he, altijd al een keer willen typen, vl33s).

Het eerste boek dat ik te pakken kreeg was 'Taal is zeg maar echt mijn ding' van Paulien Cornelisse. En ik vind het leuk! Ik gniffel regelmatig om het herkenbare wat er geschreven wordt. En als Lennig op het werk ineens een 'Duh' in haar gesprek voegt, moet ze meteen het stukje lezen dat Paulien erover geschreven heeft.

En net weer zo'n momentje, uit het stukje Bestemming Bereikt:

We leerden bijvoorbeeld dat vrouwen altijd 'hm-mm' en 'ja' zeggen tijdens een gesprek, om de ander op zijn gemak te stellen. Mannen doen dat beduidend minder. We leerden ook dat hm-mmm-en heel moeilijk aan te leren is na een sekseveranderende operatie.

Nou, op mijn werk doen we heel veel aan hmm-mm-en en 'ja'zeggen. Het wordt ons aangeleerd, volgens de technieken van Kenneth Smit. Ook mijn mannelijke collega's. Waardoor ik dus morgen vast de hele tijd aan dat zinnetje over die sekseveranderende operatie moet denken.

En zo zit er in elk stukje (het is meer een verzameling van columns en quote's dan dat het een doorlopend boek is, hoewel er in de opvolging van de stukjes een duidelijke lijn zit) heel wat herkenbaars. Zeker als je graag leest of regelmatig onder de mensen komt en luistert naar wat er allemaal gezegd wordt.

Beetje klooien met taal. Als Paulien Cornelisse het boekje al niet geschreven had, had ik graag degene willen zijn die op het idee was gekomen.

Wat er natuurlijk ook al in mijn agenda zit is min Murakami-agenda voor 2010. En daar staat deze in:

1971 was het jaar van spaghetti. In 1971 bleef ik spaghetti koken om te leven en bleef ik leven om spaghetti te koken

Hoe doen ze dat dan in Rusland?

Ik kan er dus met mijn kop niet bij. Het sneeuwt en het hele openbare leven gaat op de schop. Dat ik gisteren nergens heen kon was jammer, vanmorgen baalde ik vooral heel erg. Ik vind een beetje sneeuw geen reden om niet te gaan werken, dit is Siberie niet! Dus met een paar heel grote regenlaarzen aan was ik door de sneeuw gebaggerd, naar de bushalte.

Fietsen durf ik niet. Heb ik vorig jaar een keer gedaan met sneeuw, ik lag al binnen een paar meter op de grond.  Maar een bus kwam er dus niet. Om tien voor zeven stond ik bij de halte, om half acht was ik weer thuis. Toen had ik al gebeld met een eventuele hulptroep en met mijn leidinggevende. Rond acht uur werd ik teruggebeld dat ik wel een vrije dag mocht opnemen.

Maar dat lukte niet. Ik zat op hete kolen. Ik hoorde niet thuis, maar op het werk. Ik werk in de semi-publieke sector, het is ontiegelijk druk en ik liet alles aan mijn collega's over. Dus toen iets na tienen bekend werd dat het busvervoer hervat werd, heb ik toch maar besloten naar mijn werk te gaan.

Omdat nog niet alles (dus ook de bus naar het verre industrieterrein die een keer in het uur gaat) reed, heb ik een hele wandeling gemaakt. Samen met Lennig (voor wie de mededeling dat ik wel ging het zetje was om ook de reis te aanvaarden) en collega E. Al marsliedjes zingende stampten we door de sneeuw.

Uiteindelijk heb ik nog vier uurtjes gewerkt. Met roze sloffen aan: die passen aan mijn voeten in de grote witte laarzen en reserveschoenen had ik niet bij me. Lennig regelde een poolauto, waar collega's E. en J. ook bij in stapten en we gingen weer naar huis. Anderhalf uur hebben we erover gedaan. De tijd dat ik heen, terug en weer heen kan fietsen. In normale omstandigheden.

Morgen maken Lennig+poolauto weer een rondje. Wij laten ons er niet onder krijgen.

Gesprekken bij de bushalte

Man Met Woeste Baard En Rugtas: He, wat leuk dat je er ook bent! Welkom!

Marieke: Dank u wel

MMWBER: Ik herken je aan je tanden, hoe is het met Annika? Daar beleefde je altijd zulke mooie avonturen meer. Ook in de sneeuw, wat was dat een belevenis, he Pippi!

M: Ehm, ja...

MMWBER: Gottegot, dat waren nog eens tijden. [verzand in gepeins] Doet me denken aan die ene keer in de haven, met dat Chinese fregat. En het schoolgala, daar was jij natuurlijk ook bij. Dat was een mooi feest. Zo vieren ze ze niet meer.

[Er komt een derde wachtende bij]

MMWBER: Jou ken ik wel! Uit Amsterdam, bij de daklozenopvang heb ik je gezien!

Derde Wachtende: Nee hoor, dat was ik niet. Maar ik was laatst wel bij een feest in Amsterdam, misschien heeft u me daar gezien?

MMWBER: Nee, dat was het niet, het was toen in de jaren '70!

DW: Ik ben 26. Misschien in een vorig leven? Oh, dat [wijst naar Avatar-poster] lijkt me zo'n mooie film voor de kinderen!

MMWBER: Dat is science fiction. Lijkt me ook heel erg mooi, vooral als je die tijd zelf meegemaakt hebt.

DW: Ik heb laatste meegedaan aan een dvd-project [wijst naar figuur op poster], volgens mij ben ik dat!

M: Volgens mij komt er geen bus meer, ik ga naar huis.

Theemuts

Theeleut zocht theemuts.

Theeleut vond theemuts.

Theeleut zette theemuts op haar hoofd.

Maar verder is alles goed.

DINSDAG-BEZORGDAG V

De nette aanpak bleek niet te werken. De wekelijkse klacht komt blijkbaar niet binnen in de botte kop van de bezorger. Of het kan de distributeur worst wezen. En voordat ik kies voor vuile spelletjes (die ik dan eerst nog moet leren), koos ik voor 'kinderachtig'.

Een briefje op de brievenbus. Nou ja, geen briefje, maar een pamflet. Net als Martin Luther, maar dan maar één boodschap in plaats van 95 en gaffertape in plaats van spijkers. En een brievenbus in plaats van een deur. Bij mijn eigen huis in plaats van bij een kerk.

Maar maakt het uit? Nee. Kwam de boodschap over? JA!

Heb ik er vertrouwen in dat het volgende week ook goed gaat? Ik onthou mij van commentaar...

Pakjesavond

Door een samenloop van omstandigheden en een beetje medewerking van TNT was het voor mij afgelopen donderdagavond totaal onverwacht pakjesavond. Tuurlijk: ik wist wat ik kon verwachten, maar dat het allemaal tegelijk kwam was erg verrassend!

Bij thuiskomst van mijn werk lagen er een pakje en een briefje voor de deur. Het pakje, een envelop met erin iets zachts, werd meteen opengescheurd: het King Louie-rokje dat ik op Marktplaats had veroverd! Heel licht gemeleerd grijs met roze, oranje en rode blommetjes. Het briefje stuurde me naar de overburen. Overburen die ik nog nooit gezien had. "Ik kom een pakje halen", zei ik tegen de buurman (die grijs haar en een grijze baard had, maar door zijn postuur meer op de kerstman leek). Hij begon te lachen. Eén pakje? Drie pakjes!

Dus met een hele stapel pakjes kon ik weer op huis aan. Welke eerst? Eentje in ieder geval niet, daarvan wist ik dat het een vijf-december-pakje was. Dat moest nog even aan de kant en nieuwsgierigheid opwekken. Welke dan? Ik koos voor het platte pakket van bol.com. Omdat ik daarvan wist dat het niet voor mij was (en ik dus het fijnste pakje voor het laatst bewaarde). Het boek over de jaren '50, vol met foto's dat broer, zus+vriend en ik aan mijn oma gingen geven voor haar verjaardag. Uitgepakt en meteen weer ingepakt, in een mooi verjaarspapiertje.

En toen de vierde. De mooiste. En de grootste. Mijn nieuwe tas. Ik ben er zo fier op! Een cognackleurige nepleren tas met een geabstraheerde print van een tak met blaadjes. Het liefst had ik hem niet meer af gedaan. Maar dat kan natuurlijk niet. Dus 's nachts hing hij aan de kast. Goed zichtbaar in het licht van de straatlantaarn. Mooi te wezen.

Het uiltje dat niet durfde

Wanneer consumeren voordeliger is dan repareren

Toen ik ze vorig jaar kocht, kreeg ik er een hele uitleg bij. Een uitleg die ik ter harte nam, terwijl de laarzen me kilometers gezelschap hielden, met me meereisden over land, door de lucht, over water en onder de grond. Toch hield het binnenzooltje er al snel mee op. Bleek de laars niet waterdicht. Scheurde de voering (waardoor ik in Helsinki met één laars aan en één laars uit naar de receptie van het hotel hobbelde voor een schoenlepel omdat mijn hak in de voering bleef steken). Maar ze bleven mooi, het leer was inderdaad - wat mij bij aanschaf al verteld werd - goed. En werd bijna alleen maar mooier met het dragen.

Dus toen ik deze herfst op zoek ging naar een nieuw paar laarzen (en al vrij snel besloot dat ze 'rood-oranje-bruinig' moesten zijn, met een platte zool en een ronde neus en daardoor de hele tijd bij dezelfde laarzen bij Sacha uitkwam) en deze laarzen al in mijn kast stonden, dacht ik aan de instelling die ik heden ten dage uitdraag en besloot ik niet verder te zoeken en toch maar iets te kopen, maar te koesteren wat ik al had en de laarzen een opknapbeurt cadeau te doen bij de schoenmaker. (wat een lange zin)

Viel dat even tegen... Beide laarzen moesten gedeeltelijk een nieuwe voering. 25 euro per laars. Nieuw binnenzooltje. 16,95 eurp per laars. En daar nog twee hakreconstructies bij en een waterdichtbehandeling? Dan ging het repareren duurder worden dan een heel nieuw paar precies dezelfde laarzen!

Dus heb ik ze meegenomen naar huis. Die zool kan nog wel. Die hak ook. Dan maar niet mee door de plassen lopen. Alleen die voering, die maakt het wat moeilijk. Een stukje inscheuren, zodat de hak niet meer blijft steken? Schoenlepel mee?

Ze zijn me te lief. Ik kan ze niet inruilen voor een jonger exemplaar.

Up-dread

Het is wel het moeilijkste kapsel dat ik ooit gehad heb.

Ik moet volgens de regels veel palmrollen: een dreadje tussen twee handpalmen en dan maar rollen. Maar die paar waar ik het bij geprobeerd heb zijn er los van geworden, dus ik doe het maar niet. En dan het zogeheten 'clock-wise rubben': de aanzet van de dread tussen twee vingers nemen en dan heel hard rondjes draaien over mijn hoofd. Helpt wel om de aanzet te laten klitten, dus dat doe ik regelmatig. Na het wassen zit ik een halve avond dreadje voor dreadje met een haaknaald te bewerken. Heel rustgevend en een beetje spierpijnverwekkend.

Ik klooi wat met wat elastieken die ik geknipt heb van een oude panty en klemmen. En omdat mijn haar nu eindelijk heel stug is, kan ik zelfs met wat knotspelden iets voor elkaar krijgen.

Vandaag deed ik een nieuwe look. Een haarbandje en de rest los opgestoken met twee (2!) klemmetjes. En het bleef de hele dag zitten. En ik kreeg complimentjes.

Ik denk dat ik morgen ook iets vogelnesterigs bouw op mijn hoofd.

De eerste afspraak voor 2010

Het liep een beetje uit, maar afgelopen woensdag lag het cadeautje dat ik van mijn broer kreeg eindelijk in de winkel. En dus mocht ik het zelf gaan halen: de Haruki Murakami-agenda. Ik ben een Murakami-groupie. Ik denk aan hem als ik mijn oren schoonmaak. Ik denk aan hem als ik spaghetti kook. Ik denk aan hem als ik een mysterieuze kat zie. Hoewel ik dan ook een beetje aan TS Eliot denk.

En nu kan ik elke dag aan hem denken. Want ik heb zijn agenda. Met daarin alle belangrijke Japanse feestdagen.

En de eerste afspraak voor 2010. Op 8 januari komt het vanavond opgerichte leesclubje bij mij thuis en gaan we ons eerste boek bespreken: Rico's Vleugels van Rascha Peper.

Ceci, n'est pas un snor

Deze mokken kreeg ik van mijn oma. Dat weet ze zelf nog niet, maar het is wel zo.

Van mijn oma krijg ik altijd een envelop met mijn verjaardag. Net als mijn broer en mijn zusje. Ik wil er altijd iets speciaals mee doen, zodat ik haar kan zeggen: "Kijk, dit heb ik ervan gekocht". En toen ik deze mokken zag, wilde ik ze hebben. Ze bleken ook nog bijna niks te kosten (voor mokken in de DE-winkel), dus nu heb ik alle drie de snorren. En nog twee dubbele.

Met welke snor zal ik vanavond mijn cappucchino delen?

En nu ben ik 29

Drie dagen ben ik nu 29. En het voelt niet anders, moet ik zeggen. Ik was er ook al best wel aan gewend dat het ging gebeuren. Je houdt het ook niet tegen ;-)

Het werd gevierd met een pannenkoekenfeestje. Alleen familie: ik wilde graag dat mijn oma zou komen en ze kan drukte niet goed meer aan, dus met z'n zevenen was voldoende. Evenals een flinke stapel pannenkoeken. En daar moet je heel geconcentreerd mee bezig zijn. Afgewisseld met de slappe lach (toen mijn broer probeerde een pannenkoek met paprika en ui in de lucht te gooien).

ti-ta-tandarts

Mij was verteld dat er vandaag een nieuwe gipsafdruk van mijn gebit gemaakt zou worden, zodat er een nieuwe splint aangemeten zou worden. Ik zag er erg tegenop, omdat ik al mijn verstandskiezen heb, moest er nogal een homp gips in mijn mond en ik begin al te kokhalzen als ik mijn achterste kiezen poets. Drie jaar geleden was dat dan ook de reden dat de derde molaren (ik kom teveel bij de tandarts...) niet gegipst werden en mijn splint deze kiezen niet bedekt. Zo vertelde mijn persoonlijke student-tandarts me tenminste.

Nu blijkt, dat - net als bij cavia's - je tanden en kiezen doorgroeien totdat ze tegengehouden worden: door andere tanden of kiezen, door goed gebruik of door een splint. Dat gebeurt bij mij niet, dus mijn verstandskiezen zijn uitgegroeid tot mijn belangrijkste kiezen: de enige kiezen waar ik echt goed mee kan kauwen. En was er een half jaar geleden om deze reden nog besloten ze te laten zitten, nu wilde de docent-tandarts ze eruit hebben. En de second opinion ook. Gelukkig was ik een half jaar geleden zo ver gekomen dat ik het aandurfde, dus ik heb meteen een verwijzing naar de kaakchirurg gekregen. En mijn gebit is wederom gedocumenteerd als studieobject. Als uitzondering, wanneer er college gegeven wordt over de redenen waarom verstandskiezen niet verwijderd hoeven te worden.

Het werd paars

Het werd de paarse. Ik zag hem liggen in een winkeltje, samen met de gele. De gele was bruin van de achterkant, de paarse paars. En toen heb ik nog een week gepiekerd en koos de paarse. Vanavond in de winkel lag alleen de paarse er nog. En nog een heleboel andere leuke kussens, maar niet met boompjes.

En toen kocht ik ook nog de haarband die ik vorige week ook zag (verkennen, wikken, wegen, kopen). Blauw-met-blommetjes. Voor bij mijn blauw-met-blommetjesrok. En ik kocht twee panty-leggings (panties zonder voetje: als ik niet zulke gigantisch lange benen had dat gewone panties niet passen zou ik het nut ook niet zien). En taartbordjes.

Retail-therapy.

Want morgen moet ik naar de tandarts.