ti-ta-tandarts
Mij was verteld dat er vandaag een nieuwe gipsafdruk van mijn gebit gemaakt zou worden, zodat er een nieuwe splint aangemeten zou worden. Ik zag er erg tegenop, omdat ik al mijn verstandskiezen heb, moest er nogal een homp gips in mijn mond en ik begin al te kokhalzen als ik mijn achterste kiezen poets. Drie jaar geleden was dat dan ook de reden dat de derde molaren (ik kom teveel bij de tandarts...) niet gegipst werden en mijn splint deze kiezen niet bedekt. Zo vertelde mijn persoonlijke student-tandarts me tenminste.
Nu blijkt, dat - net als bij cavia's - je tanden en kiezen doorgroeien totdat ze tegengehouden worden: door andere tanden of kiezen, door goed gebruik of door een splint. Dat gebeurt bij mij niet, dus mijn verstandskiezen zijn uitgegroeid tot mijn belangrijkste kiezen: de enige kiezen waar ik echt goed mee kan kauwen. En was er een half jaar geleden om deze reden nog besloten ze te laten zitten, nu wilde de docent-tandarts ze eruit hebben. En de second opinion ook. Gelukkig was ik een half jaar geleden zo ver gekomen dat ik het aandurfde, dus ik heb meteen een verwijzing naar de kaakchirurg gekregen. En mijn gebit is wederom gedocumenteerd als studieobject. Als uitzondering, wanneer er college gegeven wordt over de redenen waarom verstandskiezen niet verwijderd hoeven te worden.
Het werd de paarse. Ik zag hem liggen in een winkeltje, samen met de gele. De gele was bruin van de achterkant, de paarse paars. En toen heb ik nog een week gepiekerd en koos de paarse. Vanavond in de winkel lag alleen de paarse er nog. En nog een heleboel andere leuke kussens, maar niet met boompjes.
Ik hoorde een brommer in de voortuin. Meestal zijn brommers voor mijn bovenbuurvrouw. Dus ik haalde mijn gehandschoende handen niet uit het toilet en poetste de Glorix (ons toilet heeft grof geschut nodig...) niet van mijn bril.
You might have known somebody like Ugly shy girl once...
Het gaat de goede kant op!
Ik droom dus steeds over babies. Niet over babies van een ander (sorry voor degenen die daarop zaten te wachten ;-)). Maar dat ik zelf een baby heb. Ik ben er heel erg zorgzaam mee. In de meest vreemde settings. Zo badderde ik vannacht een baby in een afwasbak op een picknicktafel. Toen het kind schoon was, was het tijd dat ik het verving voor de volgende baby-fase en kreeg ik een lappenpop waar ik zelf nog een gezichtje op moest tekenen.
Zou het goed nieuws zijn? Deze week werd mijn huis niet overgeslagen en ik kreeg er geen zes!
Mijn grootste fascinatie met de kleur roze is ondertussen wel over. Veel roze spulletjes zijn soort van weggestopt en vervangen voor hebbedingetjes met andere kleuren.
Het is gewoon een jet lag waar ik mee rondloop. Mijn hele lijf is nog zomertijd. Om acht uur gisteravond lag ik languit op de bank. Dankzij even internetten en bellen met mijn moeder wist ik het tot kwart over negen te rekken, maar toen moest ik echt naar bed.
Zes!
Bleegh, ik heb er nu al genoeg van. Waarvan? De wintertijd. Best fijn hoor, dat het 's ochtends weer licht is als ik om half acht op mijn fiets stap, maar ik fiets liever in het licht naar huis. En nu is er ineens schemer. De gordijnen zijn zelfs al dicht en ik heb nog helemaal geen zin in kaarsjes. 
Ik hou nogal van snoepen. Als ik snaaisel in huis heb (snoepjes, chocolade, chips, koekjes, ijs), blijft dat nooit lang liggen. Ik geniet van elke hap. De rolletjes die het veroorzaakt op mijn lijf vind ik ook niet altijd even ergerlijk. Na achttien jaar te horen hebben gekregen dat ik zo dun was, vindt ik het wel fijn om wat stootkussentjes te hebben. 
Zie je die lege handen? Daar hoort een VKBanen tussen. Een gratis weekblad met een heuleboel vacatures en interessante artikelen over werk zoeken, vinden en houden.
Ik ben niet zo heel erg handig met mannen. Correctie: ik ben niet zo heel erg handig met nieuwe mensen. Ik moet altijd een beetje afwachten en zien wat voor persoon ik voor me heb voordat ik me wat meer open stel. En dat gaat makkelijker in de omgang met vrouwen, aangezien ik me meestal in situaties bevind waar vrouwen de overhand hebben. Dat was zo bij mijn studie, dat is zo op mijn werk (wat an sich wel bijzonder is: het overgrote merendeel van mijn collega's is man, alleen op mijn afdeling is de verhouding compleet anders).
Drie weken geleden was ik bij mijn oma. Ik had de haren in een knot gestopt, net alsof er niks mee aan de hand was. Dat leek aardig te lukken, oma zei er niks van. 's Avonds kwamen mijn ouders ook naar mijn oma. Al vrij snel vroeg mijn moeder aan mijn oma wat ze van mijn haar vond. Mijn oma zei: "Ik zie er wel wat aan". Ik haalde de knot er maar even uit om het geheel te tonen. "Nee, dit vind ik niet mooi", was de reactie.
Bij het zetten van mijn dreads wilde ik pertinent geen elastiekjes in mijn haar. Daar ben ik toch een beetje op teruggekomen. Mijn haar raakt zo makkelijk in de knoop dat bepaalde dreads al bijna begonnen te vergroeien. Dus ik heb ze afgelopen zondag stuk voor stuk een elastiekje omgedaan. 
Moet je toch jarenlang overtuigd zijn dat je een peervormig figuur hebt. En blijkt het een zandloper te zijn. Wulps! De dame die de workshop gaf, vroeg zelfs nog of de voorgevel 'au naturel' was toen ik zei dat dat te koop was. Ik doelde op de voorgevormde bh's die ik altijd draag (zonder kipfiletjes!), zij dacht dat ik de boel chirurgisch had laten verbouwen. Nou nee hoor, dan had het wel een pondje meer mogen zijn ;-)
Ergens vorig weekend heb ik een koutje gevat. Het was misschien in de kampeerboerderij waar ik vrijdag op zaterdagnacht sliep, of bij het vuurtje waar ik - zonder jas aan - bij zat. Of zondag in Amsterdam, daar waaide het flink.
Waar de afgelopen maand mijn geld allemaal heen ging: ik zou het niet weten. Het vloog er aan alle kanten uit. Te veel even hier lunchen, even daar zitten, een snackje op het station, op het werk of in de stad: dat toont mijn dikke pens wel aan. Dit moet ophouden.
Had ik al gezegd, he? Dat ik overal dreadlocks zie lopen. En sommigen van die dreads zijn toch wel heel erg mooi en/of bijzonder. 
Gisteren ging ik met 
Het is een flinke pruik, zo los. Elke paar dagen zit ik op de bank met mijn haaknaaldje. Dread voor dread wordt onder handen genomen, waarbij de losse sliertjes met geweld door de dread getrokken worden. Paar knalgroene stiekjes om de achterblijvers te dwingen stug te worden en te klitten met de anderen.
Bij mijn ouders geweest en een tas vol eigen gekweekt spul meegekregen: appels, aardappels, rode uien en een courgette uit de moestuin, Spaanse peper uit de achtertuin, tomaten van de moestuinbuurman en eigen gekweekte augurken die mijn moeder heeft ingemaakt.
Hoewel mijn babydreadjes bij lange na nog niet op volle sterkte zijn, voel ik me sinds ik ze heb zo veel sterker en mooier. Dat ielige knoedeltje dat ik meestal van mijn haar draaide is gegroeid naar een vuistgrote, eigenzinnige knot. En mijn ego lijkt meegegroeid.
Ik haak een paar dreadjes bij terwijl ik tv kijk. PING, de was is klaar. Ik hang de handdoeken en onderbroeken op. TRING, de bel gaat. Het is een collecte. Ik loop naar mijn portemonnee, pak een euro. PLOINK, in de collectebus. Loop terug naar binnen, hang de rest van de was op en breng de wasknijpers terug naar mijn slaapkamer. Ik loop langs de spiegel. 
Wil je weten wie er zulke fijne pakjes stuurt?
